สวัสดีค่ะ คุณแม่น้องอันปันค่ะ ลูกอายุ 3 ปี เป็นเด็กผู้ชายวัยกำลังน่ารักเลยคะ อารมณ์ดี หัวเราะง่าย ยิ้มแย้มแจ่มใสและเข้ากับคนอื่นได้ง่าย แต่เมื่อโดนขัดใจ มักจะขว้างปาสิ่งของลงพื้น ตอนแรกก็หนักใจเหมือนกันค่ะ แต่เมื่อลองใช้วิธีของน้องสาว ที่ใช้กับลูก คือ time out และจับนั่งเก้าอี้ ซึ่งจะบอกลูกว่า นี่คือเก้าอี้สำหรับเด็กที่ไม่น่ารัก นั่งไม่สบายหรอก แต่เวลาลูกดื้อแม่จะให้นั่งเก้าอี้นี้ พอเค้าสงบลงแล้ว ก็จะคุยกับเค้าว่าทำผิดอะไร แล้วจะให้เก็บของที่ปาไว้ แรกๆ ก็ไม่ยอมหรอกคะ แต่ก็ต้องแข็งใจไว้ สู้กันนิดหน่อยค่ะ แต่ไม่ต้องตี หลังๆ มาทำอีกซัก 3-4 ครั้ง น้องหยุดค่ะ แต่ก็ยังหาพฤติกรรมใหม่ๆมาต่อรองเราอีก อย่างเช่น เดินห้าง อยากได้ของเล่นก็ร้องจะเอา แม่ก็ต้องซื้อให้เพราะอายสายตาคนอื่นๆ เป็นแบบนี้ทุกครั้งไปจนของเล่นเต็มบ้านล่ะค่ะ มีอยู่ครั้งหนึ่ง อยากได้ของเล่น ร้องและลงไปนอนกลิ้งบนพื้น แต่ด้วยที่แม่หิวข้าวมากบวกกับร้านของเล่นก็ไม่ไกลฟู๊ดคอร์ทเท่าไหร่ ยังอยู่ในสายตาก็เลยตัดใจทิ้งค่ะ อายก็อาย แต่ทนเอาค่ะ คิดว่าถ้าโตกว่านี้แล้วยังนอนดิ้นๆ คงจะต้องอายกว่านี้แน่ ขณะที่แม่กำลังรอซื้อคูปองอยู่ เราก็มองเค้าอยู่ห่างๆ สักพักพอเค้าไม่เห็นเรา ลุกขึ้นมาทำหน้าเหรอหรา (คงประมาณว่า อ้าวแม่หาย!!!) แล้วก็ร้องไห้วิ่งมาหา พอเราบอกว่า ถ้าไม่หยุดร้องและคุยกับแม่ดีๆ แม่จะไปกินข้าวที่อื่นล่ะนะ ให้อันปันอยู่กับร้านของเล่นไปละกัน เค้าก็เลยหยุดค่ะ พอกินข้าวเสร็จเราก็คุยกับเค้าบอกว่า ของเล่นเรามีเยอะแล้ว ถ้าอยากได้ต้องรอแล้วคราวหน้าค่อยซื้อ น่าแปลกใจค่ะ ปรากฏว่าเค้าบอกว่า "ครับ" พอครั้งต่อไป เราเลยซื้อให้ค่ะ แล้วคุยกับเค้าใหม่ว่าถ้าเป็นเด็กดีอย่างนี้ แม่ก็จะซื้อให้อีก แต่ต้องคุยกันรู้เรื่อง ไม่นอนดิ้น ซึ่งพฤติกรรมนอนดิ้นร้องไห้ ก็มีมาอีก 1 ครั้งค่ะ ใช้วิธีเดิมหลังจากนั้นก็ไม่มีอีกเลย เป็นประสบการณ์ที่อยากเล่าให้ คุณแม่ที่เจอเหตุการณ์เดียวกัน ลองปรับไปใช้ค่ะ หวังว่าคงได้ผลเช่นกันนะคะ
แม่น้องอันปัน
